🌿 Loslaten – hoe dit schilderij mij veranderde
Soms begint een schilderij niet met inspiratie,
maar met frustratie.
Dit doek — waaruit uiteindelijk Postzegeltjes ontstond —
was er zo eentje.
Ik zat vast.
Vast in mijn hoofd.
Vast in hoe het “moest” worden.
Ik wilde het goed doen. Mooier. Strakker. Beter.
Maar hoe meer ik probeerde, hoe minder het lukte.
Ik liep vast.
En dat voelde niet alleen vervelend…
Ik nam het mee naar huis.
Sliep er slecht van, werd er chagrijnig van.
Alsof het schilderij iets van mij vroeg dat ik nog niet wilde geven.
✨ Het moment van inzicht
En toen kwam dat moment.
Zo’n moment dat je het ineens voelt, zonder dat iemand het je zegt:
Loslaten, Alma.
Niet een klein beetje…
maar echt loslaten.
De controle.
De verwachtingen.
Het idee dat het perfect moet zijn.
🌿 Wat er daarna gebeurde
Toen ik dat deed, gebeurde er iets bijzonders.
Er kwam ruimte.
Lucht.
Rust.
Het schilderij veranderde — maar misschien veranderde ik nog wel meer.
De vormen mochten ineens ontstaan in plaats van bedacht worden.
Ze mochten bewegen, verschuiven, imperfect zijn.
En juist daardoor… werd het mooi.
Niet omdat het perfect was,
maar omdat het klopte.
Het voelde bevrijdend.
💛 Postzegeltjes
Uit dat proces ontstond het schilderij dat later Postzegeltjes werd.
De kleine vormen, die bijna doen denken aan oude postzegels,
staan symbool voor dat loslaten.
Ze zijn niet strak uitgelijnd.
Niet gevangen in regels.
Maar vrij.
En toch vormen ze samen een geheel.
Net zoals wij dat eigenlijk ook doen.
🌱 Loslaten in het leven
Dit schilderij heeft me iets geleerd
wat verder gaat dan kunst.
Hoe vaak zitten we niet vast in:
- hoe iets moet zijn
- wat we verwachten
- wat “goed genoeg” is
En hoe vaak helpt het om juist even… los te laten?
Niet om het minder goed te doen,
maar om het echter te maken.
🌿 Tot slot
Als ik nu naar dit schilderij kijk,
zie ik niet alleen vormen en kleur.
Ik zie een moment.
Een omslag.
Een stukje groeien.
En misschien…
als jij ernaar kijkt, voel je dat ook.
Nieuwschierig geworden naar postzegeltjes of de grotere broer
